Sekolah Patriot UMNO Dan Gagasan Sekolah Kepimpinan Tun Abdul Razak

Membina Pemimpin Dengan Akal Budi, Jiwa Melayu dan Khidmat Kepada Negara

Catatan Shahbudin Embun mengenai pertemuan Dato’ Seri Dr Ahmad Zahid Hamidi dengan Bapak Surya Paloh di Jakarta membuka suatu perbincangan yang lebih besar daripada soal kerjasama antara dua parti politik.

Persoalannya bukan sekadar:

Bagaimana UMNO mahu melatih kader politiknya?

Persoalan yang jauh lebih penting ialah:

Apakah jenis manusia yang mahu dilahirkan oleh Sekolah Patriotik UMNO untuk memimpin Malaysia dalam tempoh 25, 50 atau 100 tahun akan datang?

Sekolah politik boleh mengajar seseorang berpidato.

Sekolah politik boleh mengajar strategi pilihan raya.

Sekolah politik boleh mengajar komunikasi, media sosial, pengurusan kempen dan organisasi.

Tetapi sebuah sekolah kepimpinan mesti pergi lebih jauh.

Ia mesti membina manusia.

Sebab itulah satu gagasan yang boleh dipertimbangkan ialah mengembangkan Sekolah Patriotik UMNO sebagai sebuah pusat pemikiran dan latihan kepimpinan yang menjadikan legasi Tun Abdul Razak Hussein sebagai salah satu kerangka utama pengajiannya, suatu Sekolah Kepimpinan Tun Abdul Razak.

Bukan dengan menjadikan Tun Razak tokoh yang hanya dihafal tarikh kelahirannya.

Bukan sekadar menggantung potretnya di dinding.

Tetapi dengan mengkaji cara beliau berfikir, membentuk dasar, memahami masyarakat, membina institusi dan menterjemahkan pemikiran kepada pelaksanaan.

DARIPADA SEKOLAH KADER KEPADA SEKOLAH PEMBINA MANUSIA

SPU bukan lagi sebuah eksperimen kecil. Menurut laporan Bernama pada September 2026, sekolah yang ditubuhkan pada Januari 2025 itu telah melahirkan lebih 200 pemimpin muda melalui lima siri latihan. Pesertanya turut mendapat pengalaman lapangan dan berinteraksi secara langsung dengan masyarakat.

Pengerusi Lembaga Pengelola SPU, Dato’ Seri Wan Rosdy Wan Ismail pula menyifatkan institusi tersebut sebagai usaha strategik melahirkan pemimpin pelapis yang berkualiti dan mempunyai jati diri.

Asasnya sudah ada.

Persoalan seterusnya ialah falsafahnya.

Kalau SPU hanya melahirkan orang yang mahir berpolitik, maka ia sebuah sekolah politik.

Tetapi kalau SPU mahu melahirkan negarawan, pentadbir, pemikir, usahawan, pemimpin masyarakat dan pembuat dasar yang memahami sejarah serta tanggungjawab kepada rakyat, maka ia perlu dibangunkan sebagai sekolah kepimpinan yang mempunyai falsafah manusia sendiri.

Di sinilah pemikiran Tun Abdul Razak menarik untuk dipelajari.

TUN RAZAK TIDAK MEMBINA POLITIK SAHAJA, BELIAU MEMBINA INSTITUSI

Tun Abdul Razak ialah Perdana Menteri Malaysia kedua, tetapi legasinya melangkaui tempoh pemerintahannya.

Sebelum menjadi Perdana Menteri, beliau pernah memegang portfolio pendidikan dan mengetuai usaha yang melahirkan Penyata Razak 1956, salah satu asas penting pembentukan sistem pendidikan kebangsaan.

Kemudiannya beliau memberikan tumpuan besar kepada pembangunan luar bandar, pembasmian kemiskinan, pendidikan rakyat, pembangunan pertanian serta penyusunan struktur pentadbiran yang membolehkan kerajaan memantau pembangunan sehingga ke daerah.

Buku Merah, misalnya, bukan sekadar dokumen.

Ia mencerminkan suatu budaya kepimpinan:

masalah mesti dikenal pasti, perancangan mesti dicatat, pelaksanaan mesti dipantau dan hasil mesti sampai kepada rakyat.

Itulah satu pelajaran besar untuk generasi politik hari ini.

Politik tidak boleh berakhir dengan ucapan.

Politik mesti berakhir dengan hasil.

Pemimpin tidak boleh sekadar pandai memberitahu rakyat apa yang hendak dilakukan.

Pemimpin mesti tahu bagaimana sesuatu jalan dibina, bagaimana sekolah diwujudkan, bagaimana kemiskinan dikurangkan, bagaimana peluang ekonomi dibuka dan bagaimana sebuah dasar diterjemahkan oleh jentera kerajaan.

Itulah kepimpinan pelaksanaan.

AKAL BUDI SEBAGAI TERAS

Tetapi sebuah Sekolah Kepimpinan Tun Abdul Razak tidak seharusnya hanya mengajar teknik pentadbiran.

Ia perlu menyentuh sesuatu yang lebih mendalam:

akal budi.

Dalam tradisi Melayu, orang yang berilmu belum tentu berbudi.

Orang yang petah belum tentu beradab.

Orang yang berkuasa belum tentu mempunyai kebijaksanaan.

Sebab itu orang Melayu mengenal ungkapan:

akal budi.

Akal membolehkan manusia berfikir.

Budi menentukan bagaimana fikirannya digunakan.

Akal boleh melahirkan strategi.

Budi menentukan sama ada strategi itu membawa manfaat atau kerosakan.

Akal boleh membawa seseorang kepada kuasa.

Budi menentukan bagaimana kuasa itu digunakan.

Maka pendidikan kepimpinan tidak sepatutnya hanya menghasilkan manusia yang cerdik mendapatkan kuasa, tetapi manusia yang bijaksana menggunakan kuasa.

APAKAH JIWA MELAYU?

Menerapkan jiwa Melayu tidak seharusnya difahami secara sempit sebagai slogan perkauman.

Ia boleh dipelajari sebagai warisan pemikiran dan kebudayaan: bahasa, sejarah, adat, agama, kesantunan, muafakat, amanah, maruah, keberanian dan tanggungjawab kepada masyarakat.

Pemimpin Melayu perlu memahami pantun.

Peribahasa.

Sejarah kesultanan.

Undang-undang tradisional.

Perlembagaan.

Islam dalam pembentukan masyarakat Melayu.

Hubungan Raja dengan rakyat.

Hubungan Melayu dengan masyarakat lain di Nusantara.

Dan akhirnya kedudukan orang Melayu dalam sebuah Malaysia yang masyarakatnya majmuk.

Daripada situ lahir pemimpin yang mengetahui siapa dirinya, tetapi pada masa yang sama mengetahui tanggungjawabnya kepada seluruh negara.

Jati diri yang matang tidak memerlukan seseorang membenci orang lain untuk mencintai bangsanya sendiri.

TUJUH TERAS SEKOLAH KEPIMPINAN

Jika gagasan ini hendak dikembangkan, kurikulumnya boleh dibina sekurang-kurangnya atas tujuh teras yang saling berkaitan.

Pertama, Akal Budi dan Adab Kepimpinan.
Pelatih mempelajari amanah, integriti, kesederhanaan, disiplin, adab berbeza pandangan dan tanggungjawab kuasa.

Kedua, Sejarah Melayu dan Pembentukan Malaysia.
Bukan sejarah untuk dihafal tetapi sejarah untuk difahami, kerajaan Melayu, kolonialisme, kemerdekaan, pembentukan Persekutuan, institusi Raja, Perlembagaan dan perjalanan negara selepas 1957.

Ketiga, Pemikiran Tun Abdul Razak.
Pelatih mengkaji Penyata Razak, pembangunan luar bandar, Buku Merah, pembangunan tanah, pembasmian kemiskinan, pendidikan dan pembinaan institusi. Rekod sejarah menunjukkan pendidikan dan pembangunan luar bandar merupakan antara bidang utama kepimpinan beliau.

Keempat, Perlembagaan dan Kenegaraan.
Pemimpin masa depan mesti memahami sistem yang hendak dipimpinnya, bukan sekadar mengetahui slogan mengenai Perlembagaan.

Kelima, Ekonomi dan Pembangunan Rakyat.
Bagaimana kemiskinan berlaku? Bagaimana pekerjaan diwujudkan? Bagaimana produktiviti meningkat? Bagaimana teknologi mengubah pekerjaan? Bagaimana AI akan mengubah ekonomi?

Seorang pemimpin masa depan tidak boleh menyerahkan semua persoalan ekonomi kepada pegawai.

Keenam, Teknologi, Digital dan AI.
Generasi akan datang akan memimpin sebuah negara yang berhadapan AI, robotik, ekonomi digital, keselamatan siber, perubahan demografi dan persaingan geopolitik.

Kepimpinan abad ke-21 memerlukan lebih daripada retorik abad ke-20.

Ketujuh, Khidmat Rakyat dan Latihan Lapangan.

Ini mungkin yang paling penting.

Pelajar perlu turun ke kampung.

Ke FELDA.

Ke flat bandar.

Ke sekolah.

Ke universiti.

Ke kilang.

Ke ladang.

Ke pasar.

Bercakap dengan penjaja.

Petani.

Nelayan.

Pemandu e-hailing.

Graduan menganggur.

Ibu tunggal.

Usahawan kecil.

Orang kurang upaya.

Pemimpin tidak boleh memahami Malaysia hanya daripada bilik berhawa dingin.

BUKAN SEKADAR CERAMAH, TETAPI “LABORATORIUM KEPIMPINAN”

Pengalaman anak Shahbudin Embun yang diceritakan dalam catatan asalnya menarik kerana menunjukkan pentingnya pembelajaran melalui pengalaman.

Anaknya bukan sahaja menghadiri kuliah.

Beliau turun ke lapangan.

Berinteraksi dengan masyarakat.

Belajar bercakap.

Belajar mendengar.

Belajar menyampaikan pandangan.

Itulah pendidikan kepimpinan sebenar.

Maka SPU boleh dikembangkan menjadi semacam laboratorium kepimpinan.

Setiap kumpulan mungkin diberikan sebuah daerah.

Mereka perlu mengenal pasti masalah sebenar.

Contohnya:

Mengapa anak muda berhijrah?

Mengapa kedai Melayu tidak bertahan?

Mengapa petani menghadapi masalah pemasaran?

Mengapa belia tidak berminat menyertai persatuan?

Mengapa keluarga berpendapatan rendah masih terperangkap dalam kemiskinan?

Kemudian mereka mesti mengumpulkan data, menemui rakyat, berbincang dengan pentadbir, menghasilkan cadangan dan mengukur keberkesanannya.

Dengan itu mereka belajar satu perkara:

kepimpinan ialah menyelesaikan masalah manusia.

BELAJAR DARIPADA INDONESIA, TETAPI JANGAN KEHILANGAN DIRI

Catatan Shahbudin mengenai hubungan Ahmad Zahid dengan Surya Paloh dan pengalaman NasDem juga membawa satu pengajaran penting.

Tidak salah belajar daripada orang lain.

Indonesia mempunyai pengalaman kaderisasi politiknya.

Negara lain mempunyai akademi kepimpinan, sekolah pentadbiran dan institusi latihan parti masing-masing.

Tetapi model Malaysia tidak perlu menjadi salinan Jakarta, London, Washington atau Beijing.

Malaysia perlu membina modelnya sendiri.

Ambil teknik yang baik.

Pelajari kaedah training for trainers.

Pelajari sistem kaderisasi.

Pelajari teknologi pendidikan.

Tetapi kandungannya mestilah lahir daripada sejarah, Perlembagaan, masyarakat dan akal budi kita sendiri.

POLITIK 100 TAHUN

Salah satu idea paling menarik daripada tulisan Shahbudin ialah perspektif 100 tahun.

Parti politik biasanya memikirkan pilihan raya berikutnya.

Lima tahun.

Kadang-kadang kurang.

Tetapi pembinaan tamadun tidak boleh menggunakan jam pilihan raya.

Bayangkan jika setiap tahun sebuah sekolah kepimpinan melahirkan hanya 200 orang.

Dalam 25 tahun, 5,000 orang.

Dalam 50 tahun, 10,000 orang.

Dalam tempoh itu mereka mungkin berada di universiti, syarikat, perkhidmatan awam, NGO, kerajaan negeri, Parlimen, industri, institusi agama dan masyarakat.

Nilai sebenar sebuah sekolah kepimpinan bukan berapa ramai alumninya menjadi calon pilihan raya.

Ukuran yang lebih menarik ialah:

Apakah jenis manusia yang mereka menjadi 20 tahun selepas meninggalkan sekolah tersebut?

JANGAN JADIKAN TUN RAZAK SEKADAR NAMA

Jika nama Tun Abdul Razak digunakan, tanggungjawabnya menjadi lebih besar.

Nama itu tidak seharusnya menjadi penjenamaan kosong.

Pelajarnya mesti membaca.

Mengkaji dokumen asal.

Membahaskan dasar.

Mengkaji kejayaan.

Mengkaji kelemahan.

Mengkritik.

Membandingkan.

Dan bertanya:

Jika Tun Razak hidup dalam zaman AI, apakah persoalan pembangunan yang perlu diselesaikan hari ini?

Kemiskinan digital?

Jurang pendidikan?

Produktiviti Melayu?

Keterjaminan makanan?

Perumahan?

Pekerjaan graduan?

Penuaan masyarakat?

Teknologi?

Inovasi?

Sekolah kepimpinan yang baik tidak menghasilkan pengikut yang hanya tahu bersetuju.

Ia menghasilkan manusia yang tahu berfikir.

DARIPADA PATRIOT KEPADA NEGARAWAN

Sekolah Patriotik UMNO kini berada pada fasa awal perkembangannya. Ia telah melahirkan beberapa siri peserta dan kepimpinannya sendiri menyatakan matlamat membentuk pemimpin pelapis yang mempunyai jati diri.

Cabaran selepas ini ialah menentukan sejauh mana ia hendak berkembang.

Adakah ia sekadar sekolah kader?

Atau sebuah institusi yang mengkaji kepimpinan, kenegaraan, sejarah, ekonomi, teknologi dan tamadun?

Gagasan menjadikannya sebuah Sekolah Kepimpinan Tun Abdul Razak boleh dibahaskan dalam kerangka tersebut.

Kerana sebuah parti boleh memenangi pilihan raya dengan jentera yang kuat.

Tetapi sebuah negara hanya dapat dibina oleh manusia yang mempunyai ilmu, watak, disiplin dan kebijaksanaan.

Mungkin di situlah makna sebenar akal budi.

Akal untuk memahami zaman.
Budi untuk memahami manusia.
Ilmu untuk mencari penyelesaian.
Adab untuk menggunakan kuasa.
Keberanian untuk membuat keputusan.
Dan amanah untuk meletakkan kepentingan rakyat mengatasi kepentingan diri.

Sekiranya falsafah seperti itu dapat dibina secara konsisten untuk beberapa generasi, maka perbincangan mengenai Sekolah Patriotik UMNO tidak lagi hanya mengenai sekolah politik.

Ia menjadi perbincangan tentang bagaimana generasi kepimpinan Malaysia hendak dibentuk.

Kerana akhirnya, ukuran sebuah sekolah kepimpinan bukan siapa yang paling lantang berpidato.

Tetapi siapa yang masih memegang amanah apabila suatu hari nanti kuasa berada di tangannya.