Melayu: Biar Berbeza Parti, Tetapi Tujuan Kita Satu

Dalam politik, perbezaan pandangan adalah perkara biasa. Ada yang bersama parti kerajaan, ada yang bersama pembangkang, ada yang memilih jalan perjuangan NGO, akademik, dakwah, dunia korporat, anak muda, atau gerakan masyarakat. Dari luar, orang melihat Melayu seperti berpecah. Tetapi hakikat yang lebih besar ialah, akar perjuangan orang Melayu masih mempunyai titik temu yang sama.

Perbezaan parti bukan alasan untuk memusnahkan asas bangsa sendiri.

Kita boleh berbeza pendekatan, tetapi jangan berbeza dalam perkara asas yang menjadi tiang negara.

Tiang itu ialah Perlembagaan Persekutuan.

Di dalamnya terkandung kedudukan Islam sebagai agama Persekutuan, Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan, institusi Raja-Raja Melayu, hak serta kepentingan pribumi Melayu dan Bumiputera, dan struktur keseimbangan negara yang dibina sejak kemerdekaan.

Ini bukan soal ekstremisme bangsa. Ini soal mempertahankan kontrak pembentukan negara.

Melayu perlu matang dalam memahami bahawa perpaduan tidak semestinya bermaksud semua berada dalam satu parti. Dalam sejarah tamadun, kekuatan sesuatu bangsa bukan kerana semua berfikir sama, tetapi kerana mereka memahami “garis merah” yang tidak boleh dihapuskan.

Kita boleh berdebat tentang ekonomi.
Kita boleh berbeza pandangan tentang kepimpinan.
Kita boleh bertembung idea mengenai dasar.

Tetapi apabila menyentuh:

• Kedudukan Islam,
• Bahasa Melayu,
• Tanah Rizab Melayu,
• Hak Bumiputera,
• Institusi Raja-Raja Melayu,
• Masa depan pendidikan bangsa,
• Dan survival ekonomi Melayu,

maka semua pihak Melayu harus kembali kepada saf yang sama.

Inilah kematangan politik sebenar.

PRU16 perlu menjadi cerminan kepada kebijaksanaan politik Melayu yang lebih strategik. Bukan sekadar emosi kepartian, tetapi kefahaman bahawa bangsa yang lemah bukan kerana terlalu banyak parti, tetapi kerana hilang arah tujuan bersama.

Musuh terbesar bangsa bukan perbezaan.
Musuh terbesar ialah apabila kita lupa apa yang wajib dipertahankan bersama.

Orang Melayu perlu memahami bahawa dalam sistem demokrasi moden, pertandingan politik akan sentiasa berlaku. Namun pertandingan itu jangan sampai membuka ruang kepada asas-asas Perlembagaan dipersoalkan sedikit demi sedikit sehingga akhirnya bangsa sendiri menjadi pelarian di tanah airnya.

Kita tidak menolak keharmonian antara kaum. Bahkan Islam mengajar keadilan kepada semua manusia. Tetapi keadilan tidak bermaksud menghapuskan identiti dan hak sesuatu bangsa yang menjadi asas pembentukan negara.

Bangsa yang berjaya ialah bangsa yang tahu bertolak ansur, tetapi tidak menyerahkan tiang rumahnya sendiri.

Lihat bagaimana bangsa lain di dunia mempertahankan bahasa, budaya, ekonomi dan identiti mereka. Mereka mungkin berpecah parti, tetapi apabila menyentuh kepentingan nasional bangsanya, mereka akan bersatu.

Mengapa Melayu tidak boleh begitu?

Sudah sampai masanya politik Melayu bergerak daripada politik saling menjatuhkan kepada politik saling menguatkan asas bangsa walaupun berbeza wadah.

Jika hari ini kita gagal membina persefahaman minimum sesama Melayu dalam mempertahankan perkara asas Perlembagaan, maka generasi akan datang mungkin hanya mewarisi nama, tetapi kehilangan kuasa terhadap tanah air sendiri.

PRU16 bukan sekadar soal siapa menjadi kerajaan.

PRU16 ialah medan menentukan sama ada orang Melayu masih mempunyai kebijaksanaan politik untuk bersaing sesama sendiri tanpa meruntuhkan rumah besar yang melindungi masa depan bangsa, agama dan negara.

Biar nampak berbeza.
Biar berlainan parti.
Biar berbeza pendekatan.

Tetapi dalam perkara asas negara dan Perlembagaan, kita mesti tetap bersatu.

Kerana akhirnya, sejarah tidak akan bertanya parti apa yang kita sokong.

Sejarah akan bertanya:
“Apakah yang kamu lakukan ketika asas bangsa, agama dan tanah air dilacuri?”