Universiti Tidak Boleh Biarkan Inovasi Pensyarah Pencen Terkubur

Oleh: Ahmad Ismail FASc,

Universiti sering melaungkan slogan sebagai pusat inovasi dan pemacu ekonomi negara. Tetapi realitinya, ramai pensyarah yang bersara, walaupun kaya dengan idea dan pengalaman, terpaksa berhenti berkarya kerana tiada ruang, tiada sokongan, dan kos untuk memulakan usaha terlalu tinggi. Inilah kelemahan sistem kita dimana aset berharga dibiarkan terbiar, sedangkan mereka boleh menjadi penggerak ekonomi baharu.

Pensyarah pencen, khususnya dalam bidang kejuruteraan, kecerdasan buatan (AI), robotik, sains komputer, dan teknologi lain, sebenarnya mempunyai potensi besar untuk menjadi perunding atau usahawan. Mereka bukan sahaja mempunyai kepakaran teknikal, tetapi juga jaringan industri dan pengalaman membimbing pelajar. Namun, apabila berdepan dengan syarikat besar, mereka sukar bersaing. Kos sewa pejabat, makmal, dan peralatan pula melambung tinggi. Akhirnya, ramai memilih untuk berundur, walaupun idea mereka boleh menjana produk atau perkhidmatan bernilai tinggi.

Di sinilah universiti perlu tampil berani. Sediakan ruang pejabat kecil, makmal mini, dan sokongan pentadbiran kos rendah untuk pensyarah pencen. Jangan biarkan mereka bersaing sendirian dengan syarikat gergasi. Universiti holding misalnya boleh menjadi inkubator yang melindungi, membimbing, dan menghubungkan mereka dengan industri. Dengan cara ini, pensyarah pencen boleh terus menghasilkan inovasi, menubuhkan perniagaan berasaskan penyelidikan, dan menyumbang kepada latihan pelajar.

Pelajar pula mendapat manfaat langsung. Bayangkan mereka menjalani latihan industri bukan sekadar di kilang atau pejabat, tetapi bersama pensyarah pencen yang sedang membangunkan projek baharu. Mereka belajar bagaimana idea akademik diterjemahkan menjadi produk pasaran, bagaimana strategi perniagaan dibentuk, dan bagaimana kepakaran digunakan untuk menyelesaikan masalah sebenar. Inilah latihan industri yang sebenar yang lebih praktikal, kreatif, dan relevan. Melalui bengkel atau makmal inovasi segera, idea diuji, dibangunkan, dan dipersembahkan dalam masa yang singkat.

Lebih penting, universiti holding misalnya boleh menjana pendapatan melalui komersialisasi produk dan perkhidmatan yang dihasilkan. Anak syarikat universiti boleh menguruskan pemasaran, manakala pensyarah pencen dan pelajar menjadi tenaga kreatif di belakangnya. Pendapatan ini bukan sahaja mengurangkan kebergantungan kepada dana kerajaan, tetapi juga membuktikan bahawa universiti mampu berdikari sebagai pusat inovasi.

Agensi seperti MARA juga perlu digerakkan. MARA mempunyai pengalaman membimbing usahawan Melayu, menyediakan dana, dan membina jaringan sokongan. Jika universiti holding bekerjasama dengan MARA, pensyarah pencen yang kreatif dan inovatif boleh mendapat laluan lebih mudah untuk menembusi pasaran. Ini bukan sahaja mengangkat peranan mereka, tetapi juga memperkukuh kedudukan orang Melayu dalam bidang teknologi, penyelidikan, dan perundingan.

Kesimpulannya, universiti tidak boleh lagi berdiam diri. Ramai pensyarah pencen yang kreatif dan inovatif sedang menunggu peluang untuk meneruskan sumbangan mereka. Jika universiti gagal menyediakan ruang dan sokongan, kita akan kehilangan aset berharga. Tetapi jika universiti berani bertindak, kita bukan sahaja menyelamatkan idea-idea bernas, malah membina ekosistem perniagaan, melatih pelajar dengan lebih bermakna untuk menjadi usahawan, dan menjana pendapatan untuk universiti sendiri.

Soalnya sekarang: adakah universiti sanggup melangkah keluar daripada zon selesa, atau terus membiarkan inovasi pensyarah pencen terkubur?