Membongkar Rahsia Kejayaan Usahawan dan Kegagalan Ekonomi Melayu

Kisah kejayaan Dato’ Ali Maju dan Dato’ Raymond adalah inspirasi besar dalam dunia keusahawanan. Bermula dengan modal kecil—Dato’ Ali Maju hanya berbekalkan $600 dan kini memiliki 23 restoran mamak di Lembah Klang, manakala Dato’ Raymond dengan modal $700 telah membangunkan enam buah universiti dan kolej swasta di Nilai, Negeri Sembilan.

Namun, persoalan yang lebih besar perlu dijawab: Apakah rahsia kejayaan mereka? Dan lebih penting, mengapa ramai usahawan Melayu gagal?

Keusahawanan: Kerja Keras, Keberanian, dan Bijak Mengambil Peluang

Dua tokoh ini berjaya bukan kerana bantuan luar biasa daripada kerajaan, tetapi kerana kerja keras, kebijaksanaan dalam memilih peluang, dan kesanggupan mengambil risiko. Keusahawanan bukan sekadar teori dalam buku teks; ia adalah perjalanan mencabar yang menuntut keberanian dan ketahanan tinggi.

Universiti-universiti utama seperti UiTM, UniKL, dan Universiti Utara Malaysia (UUM) sepatutnya menjalankan kajian mendalam tentang kisah kejayaan tokoh seperti mereka. Kajian ini bukan sekadar untuk mengenal pasti strategi perniagaan mereka, tetapi untuk membentuk satu modul pembelajaran keusahawanan yang benar-benar praktikal dan relevan dengan realiti dunia perniagaan.

Lebih penting lagi, MARA dan Kementerian Pengajian Tinggi perlu menyediakan geran tahunan bagi penyelidikan tentang mengapa ramai usahawan Melayu gagal. Apakah faktor utama yang menyebabkan perniagaan mereka runtuh? Adakah kerana pengurusan lemah, budaya bisnes yang tidak kompetitif, atau disebabkan sistem yang dikuasai kartel dan monopoli?

Kegagalan Usahawan Melayu: Realiti yang Perlu Diteliti

Sangat menyedihkan apabila melihat beratus-ratus syarikat Melayu lingkup, termasuk syarikat milik kerajaan (GLC). Contohnya, Kilang Padi DIBUK di Perlis yang merupakan kilang padi terbesar milik Melayu, tetapi akhirnya terkubur. Bukan kerana salah urus semata-mata, tetapi kerana permainan jahat kartel beras yang mencampurkan beras tempatan dengan beras import untuk mengawal harga dan keuntungan mereka.

Ini bukan kes terpencil. Banyak syarikat Melayu gagal bukan kerana mereka malas atau tidak mahu membayar hutang, tetapi kerana sistem ekonomi yang tidak adil dan dipenuhi manipulasi kartel yang menghisap darah. Jika kerajaan benar-benar serius mahu membantu usahawan Melayu, mereka perlu:

1. Membentuk satu pasukan penyelidikan khas untuk mengenal pasti faktor utama kejatuhan syarikat Melayu.

2. Menjadikan kajian ini sebagai rujukan utama universiti dalam kursus keusahawanan dan pengurusan perniagaan.

3. Melantik tokoh-tokoh usahawan berjaya sebagai Profesor Emeritus di universiti-universiti, supaya pelajar dapat belajar terus daripada pengalaman sebenar mereka.

Imigran Berjaya, Melayu Masih Gagal: Apa Bezanya?

Jika kita lihat di seluruh negara, pendatang dari Bangladesh, Pakistan, dan Indonesia (terutama Acheh) telah berjaya membina empayar perniagaan mereka. Di Jalan Ipoh, Selayang, dan Petaling Street, mereka menguasai restoran, pasar besar, hotel bajet, malah sektor borong.

Bagaimana mereka boleh berjaya sedangkan mereka datang ke Malaysia sehelai sepinggang?

Jawapannya terletak pada mentaliti dan strategi mereka:

• Mereka sanggup bekerja keras tanpa mengharap bantuan kerajaan.

• Mereka menggunakan jaringan komuniti dengan kuat, saling membantu dan melindungi sesama mereka.

• Mereka mempunyai disiplin kewangan yang tinggi, tidak mudah terjebak dengan gaya hidup mewah sebelum perniagaan mereka benar-benar stabil.

Sebaliknya, ramai usahawan Melayu terlalu bergantung pada bantuan kerajaan, tetapi tidak mempunyai daya saing dan strategi yang kukuh untuk bertahan lama dalam pasaran terbuka.

GLC dan Anak Syarikat Kerajaan: Kenapa Terus Rugi?

Lebih membimbangkan, banyak anak syarikat kerajaan terus mengalami kerugian besar. Mengapa?

• Tiada rasa tanggungjawab kerana bukan duit sendiri – Pegawai yang mengurus syarikat hanya “buat kerja” tanpa mengambil peduli keuntungan atau keberkesanan pengurusan.

• Budaya rasuah dan “sakau” – Duit syarikat dirompak secara sistematik melalui projek-projek yang tidak telus.

• Ketirisan dan ekonomi gelap (black economy) – Kajian menunjukkan ekonomi gelap Malaysia mencecah tiga kali ganda KDNK negara, dengan bertrilion ringgit dibawa keluar ke bank-bank luar pesisir (offshore).

Kerajaan MADANI perlu bertindak tegas. Satu pasukan khas (task force) perlu dibentuk untuk menyiasat dan membawa pulang dana negara yang telah diseleweng ini. Jika tidak, Malaysia akan terus menjadi “lubuk emas” untuk mereka yang ingin merompak kekayaan negara secara senyap.

Kesimpulan: Keusahawanan Melayu Perlu Dibenah Secara Strategik

Usahawan Melayu masih jauh ketinggalan dalam ekonomi negara. Kita tidak boleh terus menyalahkan bangsa sendiri dengan label seperti “Melayu malas” atau “Melayu hanya tahu jual kontrak”. Kita perlu mencari penyelesaian yang benar-benar berkesan:

1. Universiti perlu menjalankan kajian ilmiah tentang kejayaan dan kegagalan usahawan Melayu.

2. Tokoh usahawan berjaya perlu dilantik sebagai tenaga pengajar untuk berkongsi pengalaman sebenar.

3. MARA dan agensi berkaitan perlu lebih strategik dalam membantu usahawan Melayu, bukan sekadar memberi pinjaman tetapi memastikan bimbingan dan strategi perniagaan yang kukuh.

4. Kerajaan perlu membanteras kartel dan ketirisan ekonomi yang telah lama menekan usahawan Melayu.

Kita mempunyai banyak contoh kejayaan—Dato’ Ali Maju dan Dato’ Raymond membuktikan bahawa kejayaan adalah mungkin tanpa bantuan istimewa, tetapi dengan kerja keras, kebijaksanaan, dan keberanian mengambil risiko. Kini terpulang kepada kita untuk belajar dari mereka dan memastikan generasi seterusnya lebih berdaya saing dalam dunia perniagaan yang semakin mencabar.

Adakah kita bersedia untuk berubah?