Bumiputera Tidak Perlukan “Tongkat” Selamanya, Tetapi Mereka Perlukan Tangga Untuk Keluar Dari Kemiskinan

Kenyataan bahawa orang Melayu atau Bumiputera perlu berhenti bergantung kepada bantuan kerajaan sering kedengaran indah di pentas forum dan seminar korporat. Ia kedengaran matang, progresif dan “moden”. Tetapi realiti kehidupan rakyat biasa jauh lebih kompleks daripada slogan motivasi dan ceramah meritokrasi.

Ironinya, ramai yang hari ini bercakap tentang “berdikari” sebenarnya pernah berada dalam ekosistem yang dibina, dilindungi dan dibantu kerajaan selama puluhan tahun.

Apabila bekas CEO syarikat nasional seperti Proton menyuruh orang Melayu berhenti menunggu bantuan, rakyat melihat satu ironi besar. Proton sendiri membesar dengan perlindungan cukai, polisi kerajaan, bailout dan pelbagai bentuk sokongan negara.

Jika syarikat gergasi dengan jaringan korporat, akses kewangan dan teknologi pun memerlukan bantuan untuk bertahan, bagaimana pula peniaga kecil Melayu yang berniaga di pasar malam, tepi jalan atau gerai sementara?

Masalah sebenar bukan Bumiputera malas atau terlalu mengharap bantuan. Masalah sebenar ialah ramai Bumiputera terperangkap dalam kitaran ekonomi yang tidak stabil.

Apabila seseorang lahir dalam keluarga yang sudah mempunyai aset, pendidikan berkualiti, rangkaian perniagaan dan modal, mereka mudah bercakap tentang persaingan terbuka. Tetapi bagi rakyat yang membesar dalam rumah sewa, berniaga kecil-kecilan dan hidup cukup makan, “peluang sama rata” hanyalah teori atas kertas.

Ramai peniaga Melayu sebenarnya rajin bekerja.

Mereka bangun awal pagi.
Mereka memandu jauh mencari stok.
Mereka berniaga sampai tengah malam.
Mereka berhujan dan berpanas di pasar malam.

Tetapi selepas 10 atau 20 tahun berniaga, kehidupan mereka masih di tahap sama.

Kenapa?

Kerana sistem ekonomi kita tidak membantu mereka naik ke peringkat seterusnya.

Peniaga pasar malam misalnya sukar membuat pinjaman bank kerana:

• Tiada rekod kewangan formal
• Tiada premis tetap
• Tiada dokumen aliran tunai yang diterima bank
• Perniagaan dianggap “tidak stabil”
• Tiada cagaran

Akhirnya mereka terus berada dalam ekonomi mikro yang kecil dan rapuh.

Mereka bukan mahu subsidi selama-lamanya.
Mereka cuma mahu peluang untuk membina rekod perniagaan yang sah dan stabil.

Sebab itu kerajaan perlu memikirkan program yang lebih praktikal dan strategik.

Contohnya:

• Menyediakan lot kedai tetap dengan kadar sewa rendah untuk peniaga pasar malam yang konsisten
• Membantu mereka merekod jualan secara digital
• Memberi latihan pengurusan kewangan mudah
• Membina sistem mikro kredit berdasarkan rekod jualan sebenar
• Membantu mereka beralih daripada “gerai sementara” kepada perniagaan formal

Ini jauh lebih penting daripada sekadar memberi bantuan tunai sekali-sekala.

Bila seseorang peniaga memiliki premis tetap, walaupun kecil:

• Mereka boleh membuka akaun perniagaan
• Mereka boleh membina rekod bank
• Mereka boleh membuat pinjaman
• Mereka boleh mengambil pekerja
• Mereka boleh berkembang menjadi pemborong atau pengilang kecil

Di sinilah bantuan kerajaan berfungsi sebagai launchpad, bukan “lifeline”.

Negara-negara maju juga melindungi industri strategik mereka.

Amerika melindungi teknologi.
China melindungi industri tempatan.
Jepun dan Korea Selatan pernah membina syarikat nasional mereka dengan campur tangan kerajaan.

Jadi tidak adil apabila hanya Bumiputera dipersalahkan kerana memerlukan sokongan untuk keluar daripada perangkap ekonomi sejarah.

Hakikatnya, ramai Bumiputera hari ini bukan meminta kekayaan percuma.

Mereka hanya mahu:

• Akses,
• Peluang,
• Ekosistem,
• Dan ruang untuk membina kehidupan yang stabil.

Jika seseorang Bumiputera sudah berada dalam kitaran ekonomi yang selesa, mempunyai pendidikan baik, akses modal dan jaringan kukuh, maka benar, mereka tidak perlu lagi terlalu bergantung kepada bantuan kerajaan.

Tetapi bagi jutaan rakyat yang masih bergelut keluar daripada kemiskinan bandar dan luar bandar, kerajaan tidak boleh sekadar berkata:
“berdikarilah sendiri.”

Kerana orang yang berada di dalam lubang memerlukan tali atau tangga untuk keluar.

Selepas mereka berjaya naik, barulah mereka boleh berdiri sendiri.