Pelantikan Datuk Bandar Kuala Lumpur: Kembalikan Legitimasi Perlembagaan

Kuala Lumpur bukan sekadar sebuah bandar raya. Ia adalah Ibu Negara, pusat pentadbiran, ekonomi dan simbol kedaulatan Malaysia. Oleh itu, isu pelantikan Datuk Bandar Kuala Lumpur tidak wajar dilihat sebagai urusan pentadbiran biasa, sebaliknya perlu dinilai dalam kerangka Perlembagaan Persekutuan, kontrak sosial dan prinsip Raja Berperlembagaan.

Kebelakangan ini, banyak diperbincangkan pelantikan Datuk Bandar melalui mekanisme lantikan awam semata-mata telah membuka ruang kepada campur tangan politik, tekanan berkepentingan dan penghakisan prinsip kedaulatan undang-undang.

Jawatan Strategik Dengan Kuasa Luas

Datuk Bandar Kuala Lumpur mempunyai kuasa yang besar dan signifikan, antaranya:

• Kelulusan pembangunan bernilai berbilion ringgit.
• Penentuan guna tanah dan perancangan bandar.
• Penguatkuasaan undang-undang kecil dan peraturan bandar.
• Penetapan hala tuju sosial dan ekonomi bandar

Kuasa sebesar ini memberi kesan langsung kepada kehidupan rakyat, struktur bandar dan keharmonian sosial. Justeru, jawatan ini tidak boleh diletakkan sepenuhnya di bawah budi bicara kuasa eksekutif tanpa mekanisme semak dan imbang yang kukuh.

 

Peranan Yang di-Pertuan Agong

Dalam sistem Raja Berperlembagaan, Yang di-Pertuan Agong adalah Ketua Negara, Pelindung Perlembagaan dan penjamin kontrak sosial. Peranan ini bukan bersifat simbolik semata-mata, tetapi merupakan benteng terakhir bagi memastikan keseimbangan kuasa dan keadilan prinsip kenegaraan.

Pelantikan Datuk Bandar Kuala Lumpur dengan perkenan dan persetujuan Yang di-Pertuan Agong akan:

• Memberi legitimasi perlembagaan
• Mengelakkan manipulasi politik
• Memperkukuh kebebasan pentadbiran bandar

 

Menjamin keputusan dibuat berlandaskan undang-undang, bukan tekanan.

Ini sejajar dengan kedudukan Kuala Lumpur sebagai Wilayah Persekutuan yang berada terus di bawah Kerajaan Persekutuan dan Majlis Raja-Raja Melayu.

 

Penguatkuasaan Terpilih: Simptom Masalah Lebih Besar

Isu-isu seperti penguatkuasaan terpilih, kelewatan tindakan terhadap binaan haram, dan rundingan tanpa asas undang-undang bukan berlaku secara kebetulan. Ia adalah simptom kepada masalah struktur tadbir urus apabila Datuk Bandar tidak memiliki kebebasan moral dan perlembagaan.

Apabila jawatan tertinggi pentadbiran bandar bergantung sepenuhnya kepada kuasa politik yang melantik, wujud kecenderungan untuk:

• Mengelak keputusan tidak popular
• Menangguhkan penguatkuasaan
• Mengutamakan sensitiviti politik berbanding kedaulatan undang-undang

 

Akhirnya, undang-undang dilihat boleh dirunding, dan keadilan menjadi relatif.

 

Kontrak Sosial Tidak Boleh Dinetralkan

Kontrak sosial yang dipersetujui semasa pembentukan negara bukan dokumen retorik, tetapi asas kestabilan negara majmuk. Mengabaikan dimensi ini atas nama “neutraliti pentadbiran” adalah satu kekeliruan yang berbahaya.

Pentadbiran bandar yang gagal memahami atau menghormati kerangka ini berisiko mencetuskan rasa tidak adil, ketegangan sosial dan hilangnya kepercayaan rakyat terhadap institusi.

 

Profesionalisme dan Legitimasi Boleh Wujud Bersama

Menuntut perkenan Agong dalam pelantikan Datuk Bandar tidak bermakna menolak profesionalisme. Sebaliknya, ia menggabungkan:

• Penilaian kelayakan oleh kerajaan
• Kecekapan teknokrat
• Legitimasi perlembagaan melalui Raja

 

Inilah keseimbangan yang wajar dalam sistem kenegaraan Malaysia.

 

Kesimpulan

Kuala Lumpur bukan milik mana-mana parti atau kerajaan sementara. Ia milik negara, rakyat dan Raja. Untuk memastikan bandar ini ditadbir secara adil, berani dan berperlembagaan, pelantikan Datuk Bandar Kuala Lumpur perlu dibuat dengan perkenan Yang di-Pertuan Agong.

Ini bukan langkah ke belakang, tetapi langkah memperkukuh kedaulatan undang-undang, memulihkan keyakinan rakyat dan memastikan ibu negara kekal stabil serta beridentiti.

Apabila legitimasi diperkukuh, penguatkuasaan akan berani.

Apabila penguatkuasaan berani, keadilan akan dirasai.

Dan apabila keadilan wujud, keharmonian sebenar dapat dipelihara.