Orang Melayu Mula Gelisah Apabila Titah Yang di-Pertuan Agong Dipersoalkan

Sejak beberapa hari kebelakangan ini, satu kegelisahan yang halus tetapi mendalam mula dirasai dalam jiwa orang Melayu. Ia bukan sekadar soal individu bernama Najib Razak atau Anwar Ibrahim, tetapi menyentuh sesuatu yang jauh lebih besar dan lebih asas, kedudukan, maruah dan saki-baki kedaulatan institusi Raja-Raja Melayu, khususnya kuasa Yang di-Pertuan Agong seperti yang termaktub dalam Perlembagaan Persekutuan.

Keputusan Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur pada 22 Disember 2025 yang menolak permohonan semakan kehakiman berkaitan Titah Addendum dalam kes Najib Razak telah membuka kembali satu persoalan besar dalam kalangan rakyat:

Apakah had sebenar kuasa budi bicara Yang di-Pertuan Agong, dan adakah ia kini sedang ditafsirkan secara terlalu sempit dan kaku?

Bukan Soal Bebas atau Bersalah, Tetapi Soal Prinsip

Perlu ditegaskan, seperti yang dihujahkan oleh Ahli Parlimen Pasir Gudang, Hassan Abdul Karim , isu ini bukan soal membebaskan Najib Razak daripada kesalahan, tetapi soal meringankan hukuman melalui kuasa pengampunan, termasuk cadangan tahanan di rumah bagi baki hukuman.

Apabila mahkamah dilihat menolak atau meremehkan kesan Titah Yang di-Pertuan Agong, orang Melayu mula bertanya:

Adakah ini bermakna kuasa prerogatif Raja-Raja Melayu semakin terhakis, sedikit demi sedikit, atas nama tafsiran undang-undang yang terlalu legalistik tetapi terpisah daripada sejarah dan roh Perlembagaan itu sendiri?

Soalan Yang Tidak Dapat Dielakkan: Anwar Boleh, Najib Tidak?

Kegelisahan ini menjadi lebih ketara apabila perbandingan dibuat dengan kes pengampunan penuh Anwar Ibrahim pada tahun 2018. Pada ketika itu, walaupun baki hukuman penjara masih ada, Yang di-Pertuan Agong telah mengurniakan pengampunan penuh, dan keputusan tersebut dipertahankan oleh semua peringkat mahkamah , Mahkamah Tinggi, Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Persekutuan.

Semua cabaran terhadap pengampunan tersebut ditolak. Kuasa Yang di-Pertuan Agong dihormati dan dikekalkan.

Maka timbul persoalan yang bermain di bibir rakyat hari ini:

Mengapa ketika itu boleh, tetapi kini tidak?

Jika prinsipnya sama, kuasa pengampunan, mengapa pendekatan kehakiman kelihatan berbeza?

Inilah titik di mana orang Melayu mula merasa resah. Bukan kerana taksub kepada individu, tetapi kerana takut kehilangan satu demi satu tiang seri yang membentuk keseimbangan negara ini.

Raja-Raja Melayu: Wujud Sebelum Perlembagaan

Sejarah tidak boleh dipisahkan daripada perbahasan perlembagaan. Sebelum adanya Perlembagaan Persekutuan, institusi Raja-Raja Melayu telah pun wujud di sembilan buah negeri di Tanah Melayu. Raja-raja inilah yang bersetuju mengurangkan kuasa feudal mereka demi membina sebuah negara demokrasi berparlimen yang moden dan progresif.

Sebagai timbal balas kepada pengorbanan tersebut, Perlembagaan memperuntukkan beberapa kuasa budi bicara dan prerogatif kepada Yang di-Pertuan Agong dan Majlis Raja-Raja, termasuk kuasa pengampunan.

Apabila kuasa ini ditafsirkan secara terlalu sempit, seolah-olah ia hanya simbol tanpa makna substantif, orang Melayu melihatnya sebagai satu bentuk penghakisan terhadap perjanjian sejarah yang menjadi asas negara.

Mahkamah dan Tanggungjawab Sejarah

Tiada siapa mempertikaikan kepentingan keluhuran Perlembagaan dan kebebasan badan kehakiman. Namun, seperti yang ditegaskan oleh Hassan Abdul Karim, pentafsiran Perlembagaan tidak wajar keras dan kaku sehingga menghilangkan roh Raja Berperlembagaan itu sendiri.

Keputusan Hakim Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur wajar dirujuk ke Mahkamah Rayuan, bukan untuk mencabar institusi kehakiman, tetapi untuk memastikan tiada kekhilafan yang akhirnya menjadi precedent berbahaya , precedent yang boleh menyebabkan kuasa Raja-Raja Melayu terhakis sehingga tinggal nama sahaja.

Lebih menghairankan, apabila kes Anwar Ibrahim telah menjadi rujukan jelas yang mempertahankan kuasa pengampunan Yang di-Pertuan Agong, mengapa pengajaran itu tidak dihadham dan dihayati sepenuhnya?

Kegelisahan Orang Melayu Adalah Kegelisahan Negara

Apabila orang Melayu gelisah, ia bukan bermakna mereka menolak undang-undang atau demokrasi. Sebaliknya, mereka sedang mempertahankan keseimbangan unik sistem Malaysia , demokrasi berparlimen yang dipayungi Raja Berperlembagaan.

Jika institusi Raja dipersoalkan secara berterusan, bukan sahaja orang Melayu yang akan kehilangan rasa aman, tetapi seluruh negara akan berdepan krisis keyakinan terhadap struktur asas kenegaraan.

Isu ini menuntut kebijaksanaan, bukan emosi. Menuntut keseimbangan, bukan kemenangan satu pihak. Dan yang paling penting, menuntut kejujuran intelektual untuk mengakui bahawa Raja-Raja Melayu bukan sekadar simbol, tetapi sebahagian daripada kontrak sosial dan sejarah negara ini.

Di sinilah kegelisahan itu bermula , dan di sinilah juga ia mesti ditangani dengan hikmah.